Intro en gallery / Synopsis / Cast en crew / E-mail correspondentie / Recensies Variety: Ate de Jong beheerst materiaal volkomen in uitzonderlijk originele Fogbound Variety Magazine, door Eddie Cockrell Drie aantrekkelijke maar verwarde dertigers geven hun ziel en gedachtes, en uiteindelijk ook hun lichamen aan elkaar bloot wanneer hun auto strandt in een door mist omhulde en door bergen ingeklemde weg. Fogbound, de Engelstalige nieuwe film van de nederlandse veteraan- filmmaker Ate de Jong vloeit over van de provocerende ideeën en is geladen met een botsende maar verfrissende psychologisch-sexuele energie. De film steunt op thematiek waarin innerlijke demonen centraal staan, iets dat een uitdagende film oplevert. Het is een uitdaging om deze film aan de man te brengen, aangezien echt grote namen ontbreken. Om bezoekers te lokken kan de film alleen maar leunen op de unieke natuur van het basismateriaal en de geweldige visuele presentatie. Een auto met daarin Bob (Luke Perry), en het stelletje Leo (Ben Daniels) en Ann (Orla Brady) is tot stilstand gekomen op een smal bergweggetje, omhuld door een dikke en plotseling opkomende mist. De drie zijn in eerste instantie op het eerste gezicht ontspannen en vriendelijk: het weer vormt alleen nog maar een kleine ergernis. Maar naarmate de tijd voorbij gaat en de mist dikker wordt, beginnen de eerste fricties tussen het drietal zich langzaam aan te dienen. Het meer dan tien jaar oude en ogenschijnlijk goede huwelijk tussen Leo en Ann dat op het eerste gezicht nog steeds hartstochtelijk lijkt, bevindt zich in een crisis -zij wil kinderen, hij wil ze niet- , en we zien flashbacks van de twee in vreemde therapiesessies van Dr. Duff (een kleine rol van Jeroen Krabbé). En hoewel hun beste vriend Bob, op het eerste gezicht een echte zelfverzekerde ladies man lijkt, is er duidelijk iets dat hem dwarszit, waarschijnlijk iets uit het verleden tussen hem en Ann. Het gelieg en de gewiekstheid van het drietal zorgt ervoor dat de sfeer en de toon van de film zeer snel afglijdt naar het boosaardige en het onheilspellende. In de door korte titels ("Him", "Her", "Hope") aangekondigde flashbacks openbaren de drie hun dromen en ervaringen, die door de anderen onvermijdelijk verkeerd geïnterpreteerd worden. Als gevolg worden de drie eerst fysiek en later zelfs gewelddadig jegens elkaar. Hun dromen en fantasieën dringen langzaam binnen in de toch al penibele situatie van het trio, met tragische gevolgen. Het duidelijke referentiepunt is Roman Polanski's Knife in the Water, met dit verschil dat er in Fogbound sprake is van een vriendschap tussen het drietal, in plaats van -zoals in de film van Polanski-, een zeer slecht bij elkaar passend stel en een willekeurige vreemdeling. Ook de leeftijden van de hoofdpersonen wijken af: waren het in de film van Polanski drie karakters van verschillende leeftijden, in Fogbound zijn de drie ongeveer even oud. Maar net als Polanski heeft De Jong volledige controle over het uitzonderlijk originele materiaal, het resultaat van het meer dan tien jaar lang decenniumlange schrijven en schaven aan het script, sinds 1999 in samenwerking met dichter/ acteur/ screenwriter Michael Lally. Perry laat het hele "Beverly Hills 90210"-gebeuren achter zich met een geweldig optreden dat, gecombineerd met een soort ironische zinnelijke flair perfect is voor de rol, en die hem zo verzekert van aandacht (net als een handvol seksscènes waarin het niet ontbreekt aan, eh, verbeelding). Daniels speelt de bedriegelijke Leo zonder scrupules, en de Ierse Brady is zeer goed als een vrouw wiens pas ontdekte vermogen tot controle over anderen een steeds grotere invloed krijgt. Onder de rest van de cast valt met name Ali Hames als Gloria op, een grote, mooie vrouw die het geluk dat ze met Bob heeft nauwelijks kan geloven. Ook technisch ziet het er allemaal zeer goed uit, met name de debuterende Director of Photography Erwin Roodhart levert een zeer geloofwaardige mistbank af, en ook het Production Design van Ben van Os -vaste kracht van Peter Greenaway- is sensationeel. Diverse digitale effecten zijn gebruikt om het droomachtige karakter van de flashbacks te vergroten, en dat lukt zonder dat de aandacht onnodig van het verhaal afgehaald wordt. Op een paar shots na die in de Franse Alpen zijn geschoten, werd de rest van de film in een nederlandse studio gedraaid, gelijktijdig met The Discovery of Heaven, de tweede film onder regie van Jeroen Krabbé. De Jong is mede- eigenaar van het productiebedrijf Mulholland Pictures, samen met Krabbé en acteur/ schrijver/ producent Edwin de Vries. De closing credits zijn een show binnen de show, met kinder- en hedendaagse foto's van enkele crewleden. Camera (color), Erwin Roodhart; editor, Nigel Galt; music, Frank Fitzpatrick; production designer, Ben van Os; art director, Sigrid Groothuis; costume designer, Dien van Straalen; sound, Roberto van Eijden. Reviewed at Karlovy Vary Film Festival (Special Events), July 5, 2002. Running time: 97 MIN. With: Stella Tanner, Kevin Moore, John Cater, Morris Perry, Stephen Critchlow, Stephanie Leoni Das, Susie Trayling, Daniella Isaacs, Mea de Jong. Article copyright by Variety Magazine.